تولد امام حسین(ع) چه روزی است؟

تولد امام حسین(ع) چه روزی است؟

ماه شعبان هشتمین ماه قمری، تنها ماه بدون شهادت و غم است، ماهی سرتاسر شادی، خیر و برکت که تولد علمدار کربلا، زین‌العابدین و مهم‌ترین آنان سرور و سالار شهیدان امام حسین(ع) و حضرت مهدی(عج) است.

ماه شعبان

رجب، آغاز سلوک است و شعبان نیمه راه و رمضان پایانه سیر.
از این پس، شب‌های ما در جویبار نور غلتیده می‌شود که اشارت‌ها به دور پیاله شوق دارد. با «سجاد» و «حسین» و «عباس» آغاز می‌شود، به آسمان موعود سر می‌کشد و دست در دست رمضان می‌گذارد. شگفتا از ماه خورشید که آسمان ها در خود پروریده است.
شگفتا از این روز فرخنده که به استقبال سجده و شهادت و جوانمردی می‌رود و هنوز این سه را بدرود نگفته است که در آغوش وعده یزدان می‌غلتد. این چه ماه دلربایی است که هر گاه آسمان بخت امّت احمدی را می‌نوازد، زمین، ولادتگاه سجّاد، حسین، عباس و موعود می‌شود؟

سالروز ولادت سالار شهیدان

اینکه تولد امام حسین(ع) چه روزی است؟ نقل قول‌های بسیاری وجود دارد اما موثق ترین تاریخ ولادت سیدالشهدا در روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجری است.
ایشان دومین فرزند حضرت علی(ع) و فاطمه بانو در خانه وحی چشم به جهان گشود.

نام‌گذاری امام حسین(ع)

چون خبر ولادت ایشان به پیامبر گرامى اسلام(ص) رسید، به خانه‏ حضرت على(علیه السلام) و فاطمه(سلام الله علیه) آمد و اسماء را فرمود تا کودکش را بیاورد. اسماء ایشان را در پارچه‏‌اى سپید پیچید و خدمت رسول اکرم(ص) برد، آن گرامى به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت.
پس از آن که عالم وجود به وجود ذى وجود ایشان منوّر شد پیامبر اکرم(ص) به على(ع) فرمود: چه نامى بر این فرزندم نهادى؟
ایشان عرض کرد ما در نام‌گذارى این فرزند بر شما پیشى نمى‌گیریم. پیامبر فرمود: من نیز در این نام‌گذارى بر خداوند سبقت نمى‌گیرم. پس از مدتى جبرئیل بر پیامبر نازل شد و عرضه داشت یا رسول الله خداوند به تو سلام مى‌رساند و مى‌فرماید: نسبت على به تو همانند نسبت هارون به موسى است پس فرزندت را به نام فرزند هارون بنام. پیامبر فرمود: نام فرزند هارون چه بود جبرئیل عرض کرد «شُبیر» پیامبر فرمود: زبان ما عربى است او را به عربى چه بنامم و جبرئیل گفت او را “حسین” بنام.

به روز هفتم ولادتش، فاطمه‏ زهرا که سلام خداوند بر او باد، گوسفندى را براى فرزندش به عنوان عقیقه کشت، و سر آن حضرت را تراشید و هم وزن موى سر او نقره صدقه داد.

امام حسین(ع)

ابو عبد الله حسین بن علی بن ابی طالب(ع)، سومین امام از اهل بیت طاهرین و دومین نواده رسول خدا(ص) و یکی از دو سرور جوانان اهل بهشت و دو گل خوشبوی محمد مصطفی و یکی از پنج نفر اصحاب کساست. او سرور شهیدان نام داشت و مادرش فاطمه دخت رسول الله(ص) بود.

میلاد با سعادت امام حسین

پیامبر(ص) و رابطه‌اش با امام حسین(ع)

از ولادت حسین بن على(ع) که در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله(ص) که شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت و لطفى که پیامبر راستین اسلام(ص) درباره حسین(ع) ابراز مى‏‌داشت، به بزرگوارى و مقام شامخ پیشواى سوم آگاه شدند.

عالی‌ترین، صمیمى‏ترین و گویاترین رابطه‏ معنوى و ملکوتى بین پیامبر(ص) و حسین(ع) را مى‏توان در این جمله‏ رسول گرامى اسلام(ص) خواند که فرمود: “حسین از من و من از حسینم”.

سرور جوانان بهشت

کنیه آن حضرت را ابوعبدالله و القاب وی را الرشید، الوفی، الطیب، السید، الزکی، المبارک، التابع لمرضاه الله، الدلیل علی ذات الله، و السبط، نوشته‌اند. اما بالاترین لقب همان است که جد بزرگوارش پیامبر(ص) بر او و برادرش امام حسن نهاده و فرمود: حسن و حسین دو سرور جوانان اهل بهشتند. و در جای دیگر رسول الله (ص) امام حسین (ع) را به نام سبط خواند.
کسى که مرا دوست دارد این دو را نیز دوست بدارد.
کسى که امام حسن(ع) و امام حسین(ع) را دوست بدارد همانا مرا دوست دارد و کسى که آن دو را دشمن داشته باشد مرا دشمن داشته است.

فرزندان امام

فرزندان امام حسین(ع) را نه نفر ذکر کرده‌اند، که شش نفر از آن‌ها پسر و سه نفر دختر بوده‌اند. به این ترتیب:

  1. علی اکبر، که در کربلا به شهادت رسید. مادرش، لیلی، دختر ابی مره بن عروه بن مسعود ثقفی نام داشت.
  2. علی اوسط
  3. علی اصغر زین العابدین، که مادرش به نام شاه زنان یا ملکه النساء دختر کسری یزدگرد پادشاه ایران بود. به گفته شیخ مفید، علی اکبر زین العابدین بوده و علی اصغر در کربلا به شهادت رسیده است.
  4. محمد.
  5. جعفر که در حیات پدرش از دنیا رفت و فرزندی از خود برجای نگذاشت. مادرش از قبیله قضاعیه بود.
  6. عبد الله شیر خوار که در دامان پدر خود به وسیله تیر به شهادت رسید.
  7. سکینه، که نام مادر او و مادر عبد الله، رباب، دختر امرئ القیس بن عدی بن اوس بن جابر بن کعب بن علیم که از قبیله کلبیه معدیه بوده است.
  8. فاطمه، که مادرش ام اسحاق دختر طلحه بن عبد الله از قبیله تیمیه بود.
  9. زینب، درود و ثنا بر امام زین العابدین (ع) که از میان فرزندان امام حسین (ع) که نسل آن حضرت از وی باقی مانده و نامش جاوید.

شخصیت امام حسین(ع)

امام حسین(ع) زینت بخش تاریخ انسانیت و قیام او سر خط و الگوی قیام‌ها و نهضت‌های جهان است. او در فداکاری یگانه آموزگار است و دانشگاه شهادت را او یکتاست. همچون سایر ائمه داراى شخصیت، ممتاز و عالى بودند.
گرچه ذکر تمامى اوصاف حضرت در این مقال نمی‌گنجد اما ما به فراخور حال و رعایت اختصار قطره‌اى از دریاى بى کران و عمیق شخصیت آن حضرت را به قلم مى‌آوریم و از این روز به چند صفت از اوصاف کمالیه وى اشاره مى‌کنیم:
علم، بخشش، بزرگواری، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیری از بینوایان، عفو و حلم و … از صفات برجسته این حجت الهی بود.

علم

عبدالله بن عمر در خصوص علم و دانش حضرت چنین اعتراف مى‌کند: همچنان که مرغ جوجه خود را با منقار غذا مى‌دهد حسین(ع) نیز در بیت نبوت و ولایت از سر انگشت علوم رسول الله(ص) غذا مى‌خورد.

صبر و بردباری

على رغم قرار داشتن امام حسین(ع)  در بحرانى‌ترین شرایط حلم و بردبارى اجازه لغزش و فرو افتادن ایشان در گودال غضب نداد، سیراب کردن لشکر حر و حتى اسبان آن‌ها در گرماى شدید نمونه‌اى از نمایش حسن خلق، صبر و کرامت آن حضرت در برابر عوامل خشم و کینه است.

برگی از زندگی امام حسین(ع)

امام حسین(ع) مورد علاقه شدید پیامبر خدا(ص) بود و در آغوش پیامبر بزرگ شد. هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود. در دوران پدرش علی بن ابی طالب(ع) نیز از موقعیت والایی برخوردار بود. در دوران خلافت پدرش، در کنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفین» و «نهروان» شرکت داشت. پس از شهادت پدرش که امامت به حسن بن علی(ع) رسید، همچون سربازی مطیع رهبر و مولای خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح، با برادرش و بقیه اهل بیت علیهم السلام به مدینه آمدند. با شهادتِ امام مجتبی(ع) در سال ۴۹ یا ۵۰ هجری، بار امامت به دوش سیدالشهداء قرار گرفت. در آن دوران ده ساله که معاویه بر حکومت مسلط بود، امام حسین(ع) همواره یکی از معترضین سرسخت نسبت به سیاست‌های معاویه و دستگیری‌ها و قتل‌های او بود و نامه‌های متعددی در انتقاد از رویه معاویه در کشتن حجر بن عدی و یارانش و عمرو بن حمق خزاعی که از وفاداران به علی(ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت. در عین حال، حسین بن علی(ع) یکی از محورهای وحدت شیعه و از چهره‌های برجسته و شاخصی بود که مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموی از نفوذ شخصیت او بیم داشت. با مرگ معاویه در سال ۶۰ هجری، یزید به والی مدینه نوشت که از امام حسین(ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سیدالشهداء که فساد یزید و بی لیاقتی او را می‌دانست، از بیعت امتناع کرد و برای نجات اسلام از سلطه یزید که به زوال و محو دین می‌انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.

ضریح حرم امام حسین, میلاد امام حسین

سخن پایانی

سلام بر تو که گلویت، بوسه‌گاه پیامبر بود. ای خلاصه فاطمه و علی! بر ما بتاب که در تیرگی خاک، بی‏آفتاب یاد تو، پامال عبور روزهاییم و تنها عشق است که می‏تواند در تعریف تو، قد راست کند. امروز، خانه محقر علی، در آفتاب جمال تو، به مرکزیت عالم، شناخته خواهد شد و نور سرگردان حسین که سال‏ها پیش از خلقت آدم در افلاک غوطه می‏خورد، در قاب جسم خویش، حلول خواهد کرد.

گروه مشاوره سفر و رزرواسیون مسافرسلام میلاد با سعادت امام حسین(ع) را به شما خوانندگان گرامی تبریک می‌گوید.

اشتراک گذاری:

بیشترین تخفیف ها

بیشتر ...

مقالات مرتبط

آخرین دیدگاه‌ها

نظرات کاربران درباره

ثبت نظر شما
میزان رضایتمندی شما:
فلش/پیکان
درخواست تماس
تلفنی رایگان
درخواست تماس تلفنی رایگان
  • شماره تماس شما:
  • نام و نام خانوادگی شما: